این جراحی برای بیمارانی با آرتروز شدید، درد مزمن، ناتوانی در راه رفتن یا عدم پاسخ به درمان‌های غیرجراحی (مانند دارو و فیزیوتراپی) توصیه می‌شود. معمولاً بعد از ارزیابی با ایکس‌ری و بررسی سابقه پزشکی انجام می‌گیرد.

معمولاً بین ۶۰ تا ۸۰ سالگی، اما محدودیت سنی مطلق وجود ندارد. تصمیم بر اساس شدت علائم و سلامت کلی بیمار گرفته می‌شود، نه فقط سن.

عوارض نادر (کمتر از ۲٪) شامل عفونت، لخته خون، دررفتگی مفصل یا سایش پروتز است. با مراقبت‌های مناسب، موفقیت جراحی بیش از ۹۵٪ است.

اکثر بیماران پس از ۴ تا ۶ هفته می‌توانند راه بروند و رانندگی کنند. بازگشت کامل به کار یا ورزش سبک ۳ تا ۶ ماه زمان می‌برد، با فیزیوتراپی منظم.

اجتناب از دویدن، پریدن یا نشستن طولانی روی سطوح پایین (برای لگن). خم کردن بیش از ۹۰ درجه زانو یا چرخش ناگهانی ممنوع است، اما راه رفتن و شنا تشویق می‌شود.

زانو را صاف یا کمی خم نگه دارید و از خم کردن بیش از حد اجتناب کنید. برای لگن، از دراز کشیدن به پهلو با بالش بین پاها استفاده کنید تا از دررفتگی جلوگیری شود.

این مسئله رایج و موقتی است و با تنظیم پروتز یا استفاده از کفی کفش اصلاح می‌شود. در موارد نادر، جراحی اصلاحی نیاز است.

قبل از عمل، عفونت‌های احتمالی (مانند دندان یا ادراری) را درمان کنید. بعد از عمل، آنتی‌بیوتیک تجویزی را مصرف کنید و زخم را تمیز نگه دارید. در صورت علائمی مانند تب یا تورم، فوراً به پزشک مراجعه کنید.

سیگار کشیدن را حداقل ۶ هفته قبل و بعد از عمل قطع کنید، زیرا خطر عفونت و تأخیر در ترمیم را افزایش می‌دهد. الکل را هم محدود کنید تا با داروها تداخل نداشته باشد.

بله، در ایران با بیمه‌های پایه و تکمیلی (مانند تأمین اجتماعی یا نیروهای مسلح) پوشش دارد. هزینه تقریبی ۵۰ تا ۱۰۰ میلیون تومان است، بسته به نوع پروتز و بیمارستان؛ برای جزئیات به سایت‌های بیمه مراجعه کنید.

بله، در بیش از ۹۰٪ موارد درد به طور قابل توجهی کاهش می‌یابد. عوامل دیگری مانند هورمون‌ها یا مشکلات ستون فقرات را هم بررسی کنید.